1. ۱یکی محرم ز نزدیکان درگاهفروگفت این حکایت جمله با شاه
2. ۲که فرهاد از غم شیرین چنان شدکه در عالم حدیثش داستان شد
3. ۳دماغش را چنان سودا گرفته استکزان سودا ره صحرا گرفته است
4. ۴ز سودای جمال آن دل‌افروزبرهنه پا و سر گردد شب و روز
5. ۵دلم گوید به شیرین دردمند استبدین آوازه آوازش بلند است
6. ۶هراسی نَز جوان دارد نه از پیرنه از شمشیر می‌ترسد نه از تیر
7. ۷دلش زان ماه بی‌پیوند بینمبه آوازیش از او خرسند بینم
8. ۸ز بس کآرد به یاد آن سیم‌تن رافرامش کرده خواهد خویشتن را
9. ۹کند هر هفته بر قصرش سلامیشود راضی چو بنیوشد پیامی
10. ۱۰ملک چون کرد گوش این داستان راهوس در دل فزود آن دل‌سِتان را
11. ۱۱دو هم‌میدان به هم به‌تر گراینددو بلبل بر گلی خوش‌تر سرآیند
12. ۱۲چو نقدی را دو کس باشد خریداربهای نقد بیش آید پدیدار
13. ۱۳دل خسرو به نوعی شادمان شدکه با او بی‌دلی هم‌داستان شد
14. ۱۴به دیگر نوع غیرت برد بر یارکه صاحب غیرتش افزود در کار
15. ۱۵در آن اندیشه عاجز گشت رایشبه حکم آن که در گل بود پایش
16. ۱۶چو بر تن چیره گردد دردمندیفرود آید سهی سرو از بلندی
17. ۱۷نشاید کرد خود را چارهٔ کارکه بیمار است رای مرد بیمار
18. ۱۸سخن در تن‌درستی تن‌درست استکه در سستی همه تدبیر سست است
19. ۱۹طبیب ار چند گیرد نبض پیوستبه بیماری به دیگر کس دهد دست