1. ۱نکیسا چون زد این طیاره بر چنگستای باربد برداشت آهنگ
2. ۲به آواز حزین چون عذرخواهانروان کرد این غزل را در سپاهان
3. ۳سحرگاهان که از می مست گشتمبه مستی بر در باغی گذشتم
4. ۴بهاری مشگبو دیدم در آن باغبه چنگ زاغ و در خون چنگ آن زاغ
5. ۵گلی صدبرگ با هر برگ، خاریبه زندان کرده گنجی در حصاری
6. ۶حصاری لعبتی در بسته بر منحصاری قفل او نشکسته دشمن
7. ۷بهشتی پیکری از جان سرشتشز هر میوه درختی در بهشتش
8. ۸ز چندان میوه‌های تازه و ترندیدم جز خماری خشک در سر
9. ۹پری‌رویی که در دل خانه کرده
10. ۱۰دلم را چون پری دیوانه کرده
11. ۱۱به بیداری دماغم هست رنجورکز اندیشه‌ام نمی‌گردد پری دور
12. ۱۲و گر خسبم به مغزم بر دهد تابپری وارم کند دیوانه در خواب
13. ۱۳پری را هم دل دیوانه جویددر آبادی نه در ویرانه جوید
14. ۱۴همانا کان پری روی فسون سنجدر آن ویرانه زان پیچید چون گنج
15. ۱۵گر آن گنج آید از ویرانه بیرونبه تاجش بر نهم چون در مکنون
16. ۱۶به خواب‌ِ نرگس جادوش سوگندکه غمزه‌ش کرد جادو را زبان‌بند
17. ۱۷به دود افکندن‌ِ آن زلف سرکشکه چون دودافکنان در من زد آتش
18. ۱۸به بانگ زیورش کز شور خلخالدر آرد مرده صد ساله را حال
19. ۱۹به مروارید دیباهای مهدشبه مروارید شیرین‌کار شهدش
20. ۲۰به عنبر سودنش بر گوشه تاجبه عقد آمودنش بر تخته عاج
21. ۲۱به نازش کز جبایت بی‌نیاز استبه عذرش کان بسی خوشتر ز ناز است
22. ۲۲به طاق آن دو ابروی خمیدهمثالی زان دو طغرا بر کشیده
23. ۲۳بدان مژگان که چون بر هم زند نیشکند زخمش دل هاروت را ریش
24. ۲۴به چشمش کز عتابم کرد رنجوربه چشمک کردنش کز در مشو دور
25. ۲۵بدان عارض کز او چشم آب گیردز تری نکته بر مهتاب گیرد
26. ۲۶بدان گیسو که قلعه‌ش را کمند استچو سرو قامتش بالا بلند است
27. ۲۷به مارافسایی آن طره و دوشبه چنبر بازی آن حلقه و گوش
28. ۲۸بدان نرگس که از نرگس گرو بردبدان سنبل که سنبل پیش او مرد
29. ۲۹بدان سی و دو دانه لؤلؤ ترکه دارد قفلی از یاقوت بر در
30. ۳۰به سحر آن دو بادام کمربندبه لطف آن دو عناب شکر خند
31. ۳۱به چاه آن زنخ بر چشمه ماهکه دل را آب از آن چشمه‌ست و آن چاه
32. ۳۲به طوق غبغبش گویی که آبیمعلق گشته است از آفتابی
33. ۳۳بدان سیمین دو نار نرگس افروزکه گِردی بستد از نارنج نوروز
34. ۳۴به فندق‌های سیمینش ده انگشتکه قاقم را ز رشک خویشتن کشت
35. ۳۵بدان ساعد که از بس رونق و آبچو سیمین تخته شد بر تخت سیماب
36. ۳۶بدان نازک‌میان‌ِ شوشه‌اندامولیکن شوشه‌ای از نقره خام
37. ۳۷به سیمین ساق او گفتن نیارمکه گر گویم به شب خفتن نیارم
38. ۳۸به خاک پای او کز دیده بیش استبدو سوگند من بر جای خویش است
39. ۳۹که گر دستم دهد کآرم به دستشمیان جان کنم جای نشستش
40. ۴۰ز دستم نگذرد تا زنده باشمجهان را شاه و او را بنده باشم