1. ۱نکیسا چون زد این افسانه بر سازستای باربد برداشت آواز
2. ۲نوا را پرده عشاق آراستدر افکند این غزل را در ره راست
3. ۳مرا در کویت ای شمع نکوییفلک پای بز افکنده‌ست گویی
4. ۴که گر چون گوسفندم می‌بری سربه پای خود دوم چون سگ بر آن در
5. ۵دلم را می‌بری اندیشه‌ای نیستببر کز بیدلی به پیشه‌ای نیست
6. ۶تنی کو بار این دل بر نتابدبسر باری غم دلبر نتابد
7. ۷چو در خدمت نباشد شخص رنجورنباید دل که از خدمت بود دور
8. ۸بسی کوشم که دل بردارم از توکه بس رونق ندارد کارم از تو
9. ۹نه بتوان دل ز کارت بر گرفتننه از دل نیز بارت برگرفتن
10. ۱۰بدان‌جان کز چنین صد جان فزون استکه جانم بی‌تو در غرقاب خون است
11. ۱۱بدان چشم سیه کاهوشکار استکز آهوی تو چشمم را غبار است
12. ۱۲فرو ماندم ز تو خالی و نومیدچو ذره کو جدا ماند ز خورشید
13. ۱۳جدا گشتم ز تو رنجور و تنهاچو ماهی کو جدا ماند ز دریا
14. ۱۴مدارم بیش ازین چون ماه در میغتو دانی و سر اینک تاج یا تیغ
15. ۱۵چو در ملک جمالت تازه شد رایعنایت را مثالی تازه فرمای
16. ۱۶پس از عمری که کردم دیده جایتکم از یک شب که بوسم جای پایت
17. ۱۷چنان دان گر لبم پر خنده داریکه بی شک مرده‌ای را زنده‌داری
18. ۱۸به بوسی بر فروز افسرده‌ای رابه بویی زنده گردان مرده‌ای را
19. ۱۹مرا فرخ بود روی تو دیدنمبارک باشد آوازت شنیدن
20. ۲۰خلاف آن شد که از چشمم نهانیچو از چشم بد آب زندگانی
21. ۲۱خدایی کافرینش کردهٔ اوستز تن تا جان پدید آوردهٔ اوست
22. ۲۲امیدم هست کز روی تو دلسوزبه‌روز آرد شبم را هم یکی روز
23. ۲۳چو شیرین دست‌بُرد باربد دیدز دست عشق‌، خود را کار بد دید
24. ۲۴نوایی بر کشید از سینه تنگبه چنگی داد کاین در ساز در چنگ
25. ۲۵بزن راهی که شه بیراه گرددمگر کاین داوری کوتاه گردد