1. ۱بوی بهار می دهد باد صبا ز هر طرفسبزه دمید عیش کن ساغر می منه ز کف
2. ۲موسم تاب خانه رفت از پی گل به باغ روبر لب جویبار بر شیشه ی می ز طاق و رف
3. ۳پیش که سر نهی به گل باده بخور به پای گلگر ز جهود بایدت کرد یکی به ده سلف
4. ۴دامن دوستان مده گر برود سرت ز دستبخت مران چو من ز در عمر مکن چو من تلف
5. ۵تا نخوری به جای مل خون جگر به وقت گلسینه مکن چنان که من تیر فراق را هدف
6. ۶من به کدام دلخوشی می خورم و طرب کنمکز پس و پیش خاطرم لشگر غم کشیده صف
7. ۷هست غم جهان مگر وقف دل خراب منمادر روز و شب نزاد از پی غم چو من خلف
8. ۸الحذر از دم صبا زان که درو زد آتشیآه نزاری نزار از نفس سموم تف