1. ۱هزار شکر که خود را امیدوار بدیدمشراب در سر و سر در کنارِ یار بدیدم
2. ۲میانِ مجمعِ یاران به کامِ دل بنشستمبهشتِ نقد به دنیا در آشکار بدیدم
3. ۳شرابِ وصل بنوشم چو جامِ هجر چشیدمبه دیده باز نهم گل چو زخمِ خار بدیدم
4. ۴یه یک دو مه که سفر کردم آن مشقّت و محنتبه من رسید که دوزخ هزار بار بدیدم
5. ۵به هر نفس که زدم در فراقِ دوست به غربتقیامتی دگر از جورِ روزگار بدیدم
6. ۶گرم قضا بگذارد دگر به چشمِ تفرّجنظر به کس نکنم آنچ از انتظار بدیدم
7. ۷چو کویِ دوست ندیدم به هیچ ملک مقامیبه هر بلاد بگشتم به هر دیار بدیدم
8. ۸بتا به شکر سزد گر ز سجده بر نکنم سرکه بارِ دیگرت از فضلِ کردگار بدیدم
9. ۹به حسن غرّه مشو کاین دو هفته بیش نباشدبدین قدر که رسیدم چنین هزار بدیدم
10. ۱۰ز نوش دارویِ لب کن علاقِ جانِ نزاریهمین دواست که نبض ش به اختیار بدیدم