1. ۱دل مرا چون غنچه از ترکان به خونز گل خنجر کسی جز بوی خون نشنیده است
2. ۲چیده دام دست بازی هر نفس با طُره‌اششانه پنداری چو دل زلف تو را تابیده است
3. ۳شانه پنداری چو دل زلف تو را تابیده استسر ز قتلم این قزلباش از کجا پیچیده است
4. ۴مرکز پرگار حیرت چون سویدای دل استمردمک تا نقطه‌ی خال لبش را دیده است
5. ۵پای طالع چون نیاید طبع موزون را به سنگدر کشاکش همچو میزان گوهر سنجیده است
6. ۶این که چون عیب بدان پوشیده‌ام راز کساندر بر من خاصه از شه خلعت پوشیده است
7. ۷پنجه‌ی خورشید روزم را نماید دستگاهصبح هم بر روزگار طالعم خندیده است
8. ۸هر که انشای بزرگی کرده از لفظ نَسَبهمچو حرف مبتذل یا معنی دزدیده است
9. ۹نورس از منظور خاطر کرده‌ام قطع نظربس که چشم من از این نادیدگان ترسیده است