1. ۱به از عید نشناسم از روزگارنه از مدح خسرو به آموزگار
2. ۲خداوند عالم کزو وقت ماهمه ساله عیدست لیل ونهار
3. ۳یمین و امین اختر یمن و امنکه یمنش یمین است و امنش یسار
4. ۴یمینی که دولت بدو کارگرامینی که ملّت بدو استوار
5. ۵از این پیشتر بود گوش ملوکسوی شاعران معانی گزار
6. ۶که تا هر چه گویند ما آن کنیمکه ماند ز ما نیکویی یادگار
7. ۷کنون شاعرانرا بکردار اودل و دیده ماندست ناچار و چار
8. ۸که گویند هرچ او کند تا مگربدان شعرشان را فزاید شعار
9. ۹ازو در شگفتی فرو مانده اندملوک زمانه صغار و کبار
10. ۱۰هزاران هزارش پریچهره استهمه لاله خدّ و بنفشه عذار
11. ۱۱کهین گنج او هست چندان کزوابر گاو و ماهی گرانست بار
12. ۱۲ز گرگنج رخشد گهی رایتشگهی از در باری و قندهار
13. ۱۳نه شیرست ، در بیشه تا کی بودنه بادست تا کی بود در قفار
14. ۱۴ندانند و آنچ اندر این فایده استبریشان نکردست عقل آشکار
15. ۱۵اگر شیر گیران بخسبند خوشز شیران تهی کی شود مرغزار
16. ۱۶چه ضایع کند مرد عمر عزیزبروشن می و تیره زلفین یار
17. ۱۷نجنبد همی کوه سنگین ز بجایبر هر کسی سنگ ازآنست خوار
18. ۱۸چو در آسیا سنگ جنبان شودمر او را فراوان بود خواستار
19. ۱۹نبارد سرشک از هوا بر زمیننخیزد سیه ابر تا از بحار
20. ۲۰بجنبیدن ابر سازد صدفزهر قطره‌ای لؤلؤ شاهوار
21. ۲۱به قدر آسمان آمد اندر قیاسبه جود آفتاب آن شه نامدار
22. ۲۲نه رنجه شود آفتاب از مسیرنه مانده شود آسمان از مدار
23. ۲۳ایا دشمن شاه پیروزگرازو ماندی اندر غم و اضطرار
24. ۲۴هر آن را که جنبیدش دولتستملامت مکن گر نگیرد قرار
25. ۲۵به جای بنفشه عنان گیرد اوبه جای قدح قبضهٔ ذوالفقار
26. ۲۶تو خود آزمودستی او را بسیبه پرخاش دیدستی او را سوار
27. ۲۷ازو خورده‌ای آنچه روزیت بودغنیمت بدو داده‌ای بی‌شمار
28. ۲۸که یزدانش از پنج طبع آفریدچهار اصل و آن پنجمین کارزار
29. ۲۹نه تنها تویی بلکه بسیار کسشد از گرد پیکار او خاکسار
30. ۳۰چو باشد به ملک افتخار ملوکبدو ملک را بیش هست افتخار
31. ۳۱به پرهیزگاری رود زین سپسکه بر هرچه بایدش دارد یسار
32. ۳۲ز ناداشت هر کو نراند مرادفرو مانده باشد نه پرهیزگار
33. ۳۳همی تا بود ملک و فرمان و شهرملک باد فرمانده و شهریار