1. ۱هر جا که هست او غمزه زن، آن غمزه آیین می برددل می دهد، جان می چکد، سر می رود، دین می برد
2. ۲از وعده گاه وصل او، هر شام تا غمخانه امآرام در خون می تپد، امید تمکین می برد
3. ۳کز باد عیش آباد وصل، آمد نسیم مژده ایکز خون دل گل می دهد، وز روی غم چین می برد
4. ۴گر یار شادی هست دل، هر گه که نامش می برمبهر چه غم را هر زمان، صد گونه نفرین می برد
5. ۵خیزد دعایی از لبم ، کز معبد ناقوسیانبا خلوت حسن قبول، آشوب آئین می برد
6. ۶عرفی دهد جان را ز جا، تلقین کند بهر صنم کین سست پیمان ناگهان، زین حلقه بی دین می برد