1. ۱بگو که نغمه سرایان عشق خاموشندکه نغمه نازک و اصحاب پنبه در گوشند
2. ۲شکست شیشه و در پا خلید و بی خبرانهنوز میکده آشوب و عافیت کوشند
3. ۳اگر ز دیر برندت به طوف کعبه، مبادامید و یاس در این کوچه دوش بر دوش اند
4. ۴هزار شیشه تهی گشت و تنگ حوصله گانهنوز بی خبر از ته پیالهٔ دوشند
5. ۵چه محنت آورد آن جمع را به ناله که توبه ریشهٔ دلشان می خلی و خاموشند
6. ۶فغان ز عادت عرفی که تا تو دشمن جانرهش زدی، ز دلش دوستان فراموشند