1. ۱عمری که نه با تست کسش عمر نخواندآنرا که تو در دام کشی کس نرهاند
2. ۲گر بر تن مجنون تو صد سلسله باشدچون رخ بنمایی همه در هم گسلاند
3. ۳زین دل مطلب صبر، که از روی تو دوریمشکل بتوان کردن و او خود نتواند
4. ۴از طالع خود بر سرگنجی بنشینمروزی اگرم با تو به کنجی بنشاند
5. ۵دادم دل خود را بدو چشم تو ولیکنکس نیست که از چشم تو دادم بستاند
6. ۶از گردش ایام توقع نه چنین بودکم زهر فراق تو چنین زود چشاند
7. ۷دل بود که از واقعهٔ‌من خبری داشتو آن به که خود این واقعه دل نیز نداند
8. ۸از غم نتوانم که نویسم سخن خودور نیز نویسم سخن خود، که رساند؟
9. ۹پندار که: صد نامه و قاصد بفرستمدر شهر شما قصهٔ درویش که خواند؟
10. ۱۰دل در لب شیرین تو بست اوحدی، ای جانمگذار که ایام به تلخی گذراند