1. ۱سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآیددل ریش من بکاوی همه درد و غم برآید
2. ۲تو ازآن سخن که گویی و از آن میان که داریبه میان خوب رویان سخن از عدم برآید
3. ۳چو جهانیان به زلف تو سپرده‌اند خاطرسر زلف خود مشوران، که جهان بهم برآید
4. ۴ز غم تو در لحد من به مثابتی بگریمکه ز خاک من بروید گل سرخ و نم برآید
5. ۵چو حدیث بوسه گویم نبود یکی به سالیچو سخن ز غصه رانم دو به یک شکم برآید
6. ۶به مخالفم خبر کن که: مقیم این درم، تانکند شکار صیدی که ازین حرم برآید
7. ۷مکن، اوحدی، شکایت، که نمیرسی به کامیتو مرید درد او شو، که مراد کم برآید