1. ۱خاطر بی‌آرزو از رنج یار آسوده استخار خشک از منت ابر بهار آسوده است
2. ۲گر به دست عشق نسپاری عنان اختیارخاطرت از گریه بی‌اختیار آسوده است
3. ۳هرزه‌گردان از هوای نفس خود سرگشته‌اندگر نخیزد باد غوغاگر غبار آسوده است
4. ۴پای در دامن کشیدن فتنه از خود راندن استگر زمین را سیل گیرد کوهسار آسوده است
5. ۵کج‌نهادی پیشه کن تا وارهی از دست خلقغنچه را صد گونه آسیب است و خار آسوده است
6. ۶هرکه دارد شیوه نامردمی چون روزگاراز جفای مردمان در روزگار آسوده است
7. ۷تا بود اشک روان از آتش غم باک نیستبرق اگر سوزد چمن را جویبار آسوده است
8. ۸شب سرآمد یک دم آخر دیده بر هم نه رهیصبحگاهان اختر شب‌زنده‌دار آسوده است