1. ۱از صحبت مردم دل ناشاد گریزدچون آهوی وحشی که ز صیاد گریزد
2. ۲پروا کند از باده‌کشان زاهد غافلچون کودک نادان که از استاد گریزد
3. ۳دریاب که ایام گل و صبح جوانیچون برق کند جلوه و چون باد گریزد
4. ۴شادی کن اگر طالب آسایش خویشیکآسودگی از خاطر ناشاد گریزد
5. ۵غم در دل روشن نزند خیمهٔ اندوهچون بوم که از خانه آباد گریزد
6. ۶فریاد که در دام غمت سوختگان راصبر از دل و تاثیر ز فریاد گریزد
7. ۷گر چرخ دهد قوت پرواز رهی راچون بوی گل از گلشن ایجاد گریزد