1. ۱زلف و رخسار تو ره بر دل بی‌تاب زنندرهزنان قافله را در شب مهتاب زنند
2. ۲شکوه‌ای نیست ز طوفان حوادث ما رادل به دریازدگان خنده به سیلاب زنند
3. ۳جرعه‌نوشان تو ای شاهد عِلْوی چون صبحباده از ساغر خورشید جهان‌تاب زنند
4. ۴خاکساران ترا خانه بود بر سر اشکخس و خاشاک سراپرده به گرداب زنند
5. ۵گفتم: از بهر چه پویی ره میخانه رهیگفت: آنجاست که بر آتش غم آب زنند