1. ۱من کیستم ز مردم دنیا رمیده‌ایچون کوهسار پای به دامن کشیده‌ای
2. ۲از سوز دل چو خرمن آتش گرفته‌ایوز اشک غم چو کشتی طوفان رسیده‌ای
3. ۳چون شام بی رخ تو به ماتم نشسته‌ایچون صبح از غم تو گریبان دریده‌ای
4. ۴سر کن نوای عشق که از های و هوی عقلآزرده ام چو گوش نصیحت شنیده‌ای
5. ۵رفت از قفای او دل از خود رمیده امبی تاب تر ز اشک به دامن دویده‌ای
6. ۶ما را چو گردباد ز راحت نصیب نیستراحت کجا و خاطر ناآرمیده‌ای
7. ۷بیچاره‌ای که چاره طلب می کند ز خلقدارد امید میوه ز شاخ بریده‌ای
8. ۸از بس که خون فرو چکد از تیغ آسمانماند شفق به دامن در خون کشیده‌ای
9. ۹با جان تابناک ز محنت سرای خاکرفتیم همچو قطرهٔ اشکی ز دیده‌ای
10. ۱۰دردی که بهر جان رهی آفریده‌اندیا رب مباد قسمت هیچ آفریده‌ای