1. ۱هر که مجموع نباشد به تماشا نرودیار با یار سفرکرده به تنها نرود
2. ۲باد آسایش گیتی نزند بر دل ریشصبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود
3. ۳بر دل‌آویختگان، عرصهٔ عالم تنگ‌ستکآن که جایی به گل افتاد دگر جا نرود
4. ۴هرگز اندیشهٔ یار از دل دیوانهٔ عشقبه تماشای گل و سبزه و صحرا نرود
5. ۵به سر خار مغیلان بروم با تو چنانبه ارادت که یکی بر سر دیبا نرود
6. ۶با همه رفتن زیبای تذرو اندر باغکه به شوخی برود پیش تو زیبا نرود
7. ۷گر تو ای تخت سلیمان! به سر ما زین دسترفت خواهی عجب ار مورچه در پا نرود
8. ۸باغبانان به شب از زحمت بلبل چونندکه در ایام گل از باغچه غوغا نرود
9. ۹همه عالم سخنم رفت و به گوشت نرسیدآری آن جا که تو باشی سخن ما نرود
10. ۱۰هر که ما را به نصیحت ز تو می‌پیچد رویگو به شمشیر که «عاشق به مدارا نرود»
11. ۱۱ماهِ رخسار بپوشی تو بت یغماییتا دل خلقی از این شهر به یغما نرود
12. ۱۲گوهر قیمتی از کام نهنگان آرندهر که او را غم جان‌ست به دریا نرود
13. ۱۳سعدیا بار کش و یار فراموش مکنمهر وامق به جفا کردن عذرا نرود