1. ۱یکی را چو سعدی دلی ساده بودکه با ساده رویی در افتاده بود
2. ۲جفا بردی از دشمن سختگویز چوگان سختی بخستی چو گوی
3. ۳ز کس چین بر ابرو نینداختیز یاری به تندی نپرداختی
4. ۴یکی گفتش آخر تو را ننگ نیست؟خبر زین همه سیلی و سنگ نیست؟
5. ۵تن خویشتن سغبه دونان کنندز دشمن تحمل زبونان کنند
6. ۶نشاید ز دشمن خطا درگذاشتکه گویند یارا و مردی نداشت
7. ۷بدو گفت شیدای شوریده سرجوابی که شاید نبشتن به زر
8. ۸دلم خانه یِ مهرِ یار است و بساز آن می‌نگنجد در او کین کس
9. ۹چه خوش گفت بهلول فرخنده خویچو بگذشت بر عارفی جنگجوی
10. ۱۰گر این مدعی دوست بشناختیبه پیکار دشمن نپرداختی
11. ۱۱گر از هستی حق خبر داشتیهمه خلق را نیست پنداشتی