1. ۱شنیدم که در خاکِ وَخش از مهانیکی بود در کنجِ خلوت نهان
2. ۲مجرّد به معنی نه عارف به دلقکه بیرون کند دستِ حاجت به خلق
3. ۳سعادت گشاده دری سویِ اودر از دیگران بسته بر رویِ او
4. ۴زبان‌آوری بی‌خرد سعی کردز شوخی به بد گفتنِ نیک‌مرد
5. ۵که زنهار از این مکر و دستان و ریوبجایِ سلیمان نشستن چو دیو
6. ۶دمادم بشویند چون گربه رویطمع‌کرده در صیدِ موشانِ کوی
7. ۷ریاضت‌کِش از بهرِ نام و غرورکه طبلِ تهی را رَوَد بانگ دور
8. ۸همی‌گفت و خلقی بر او انجمنبر ایشان تفرّج‌کنان مرد و زن
9. ۹شنیدم که بگریست دانایِ وخشکه یارب مر این بنده را توبه بخش
10. ۱۰وگر راست گفت ای خداوندِ پاکمرا توبه ده تا نگردم هلاک
11. ۱۱پسند آمد از عیب‌جویِ خودمکه معلومِ من کرد خویِ بدم
12. ۱۲گر آنی که دشمنت گوید، مرنجوگر نیستی، گو برو بادسنج
13. ۱۳اگر ابلهی مشک را گَنده گفتتو مجموع باش او پراکنده گفت
14. ۱۴وگر می‌رود در پیاز این سخُنچنین است گو گَنده‌مغزی مکُن
15. ۱۵نگیرد خردمندِ روشن‌ضمیرزبان‌بندِ دشمن ز هنگامه‌گیر
16. ۱۶نه آیینِ عقل است و رای و خردکه دانا فریبِ مُشَعبِد خورَد
17. ۱۷پسِ کارِ خویش آنکه عاقل نِشَستزبانِ بداندیش بر خود بِبَست
18. ۱۸تو نیکو‌رَوِش باش تا بدسگالنیابد به نقصِ تو گفتن مجال
19. ۱۹چو دشوارت آمد ز دشمن سخُننگر تا چه عیبت گرفت آن مکُن
20. ۲۰جز آن کس ندانم نکو‌گویِ منکه روشن کند بر من آهویِ من