1. ۱چنین یاد دارم که سقّای نیلنکرد آب بر مصر سالی سبیل
2. ۲گروهی سوی کوهساران شدندبه فریاد خواهانِ باران شدند
3. ۳گرستند و از گریه جویی رواننیامد مگر گریهٔ آسمان
4. ۴به ذوالنّون خبر برد از ایشان کسیکه بر خلق رنج است و زحمت بسی
5. ۵فرو‌ماندگان را دعایی بکُنکه مقبول را رد نباشد سخُن
6. ۶شنیدم که ذوالنّون به مَدیَن گریختبسی بر نیامد که باران بریخت
7. ۷خبر شد به مدین پس از روز بیستکه ابرِ سیه‌دل بر ایشان گریست
8. ۸سبک عزمِ باز‌آمدن کرد پیرکه پُر شد به سیلِ بهاران غدیر
9. ۹بپرسید از او عارفی در نهفتچه حکمت در این رفتنت بود؟ گفت
10. ۱۰شنیدم که بر مرغ و مور و ددانشود تنگ روزی به فعلِ بَدان
11. ۱۱در این کشور اندیشه کردم بسیپریشان‌تر از خود ندیدم کسی
12. ۱۲برفتم مبادا که از شرِّ منببندد درِ خیر بر انجمن
13. ۱۳بهی بایدت لطف کن کان بهانندیدندی از خود بَتَر در جهان
14. ۱۴تو آنگه شوی پیشِ مردم عزیزکه مر خویشتن را نگیری به چیز
15. ۱۵بزرگی که خود را به خُردی شمردبه دنیا و عقبی بزرگی ببُرد
16. ۱۶از این خاکدان بنده‌ای پاک شدکه در پایِ کمتر کسی خاک شد
17. ۱۷الا ای که بر خاکِ ما بگذریبه خاکِ عزیزان که یاد آوری
18. ۱۸که گر خاک شد سعدی، او را چه غم؟که در زندگی خاک بوده‌ست هم
19. ۱۹به بیچارگی تن فرا خاک دادوگر گِردِ عالم برآمد چو باد
20. ۲۰بسی برنیاید که خاکش خورَددگر باره بادش به عالم بَرَد
21. ۲۱مگر تا گلستانِ معنی شکفتبر او هیچ بلبل چنین خوش نگفت
22. ۲۲عجب گر بمیرد چنین بلبلیکه بر استخوانش نروید گلی