1. ۱شنیدم ز پیران شیرین سخنکه بود اندر این شهر پیری کهن
2. ۲بسی دیده شاهان و دوران و امرسرآورده عمری ز تاریخ عمرو
3. ۳درخت کهن میوه‌ای تازه داشتکه شهر از نکویی پرآوازه داشت
4. ۴عجب در زنخدان آن دل فریبکه هرگز نبوده‌ست بر سرو سیب
5. ۵ز شوخی و مردم خراشیدنشفرج دید در سر تراشیدنش
6. ۶به موسی، کهن عمر کوته امیدسرش کرد چون دست موسی سپید
7. ۷ز سر تیزی آن آهنین دل که بودبه عیب پری‌رخ زبان برگشود
8. ۸به مویی که کرد از نکوییش کمنهادند حالی سرش در شکم
9. ۹چو چنگ از خجالت سر خوبروینگونسار و در پیشش افتاده موی
10. ۱۰یکی را که خاطر در او رفته بودچو چشمان دلبندش آشفته بود
11. ۱۱کسی گفت جور آزمودی و درددگر گرد سودای باطل مگرد
12. ۱۲ز مهرش بگردان چو پروانه پشتکه مقراض، شمع جمالش بکشت
13. ۱۳برآمد خروش از هوادار چستکه تردامنان را بود عهد سست
14. ۱۴پسر خوش منش باید و خوبرویپدر گو به جهلش بینداز موی
15. ۱۵مرا جان به مهرش برآمیخته‌ستنه خاطر به مویی در آویخته‌ست
16. ۱۶چو روی نکو داری انده مخورکه موی ار بیفتد بروید دگر
17. ۱۷نه پیوسته رز خوشهٔ تر دهدگهی برگ ریزد، گهی بر دهد
18. ۱۸بزرگان چو خور در حجاب اوفتندحسودان چو اخگر در آب اوفتند
19. ۱۹برون آید از زیر ابر آفتاببه تدریج و اخگر بمیرد در آب
20. ۲۰ز ظلمت مترس ای پسندیده دوستکه ممکن بود کاب حیوان در اوست
21. ۲۱نه گیتی پس از جنبش آرام یافت؟نه سعدی سفر کرد تا کام یافت؟
22. ۲۲دل از بی مرادی به فکرت مسوزشب آبستن است ای برادر به روز