1. ۱تَکِش با غلامان یکی راز گفتکه این را نباید به کس باز‌گفت
2. ۲به یک سالش آمد ز دل بر دهانبه یک روز شد منتشر در جهان
3. ۳بفرمود جلّاد را بی‌دریغکه بردار سرهای اینان به تیغ
4. ۴یکی زآن میان گفت و زنهار خواستمکُش بندگان کاین گناه از تو خاست
5. ۵تو اوّل نبستی که سرچشمه بودچو سیلاب شد پیش بستن چه سود؟
6. ۶تو پیدا مکُن رازِ دل بر کسیکه او خود نگوید برِ هر کسی
7. ۷جواهر به گنجینه‌داران سپارولی راز را خویشتن پاس دار
8. ۸سخن تا نگویی بر او دست هستچو گفته شود یابد او بر تو دست
9. ۹سخن دیوِ بندی است در چاهِ دلبه بالای کام و زبانش مَهِل
10. ۱۰توان باز‌دادن رهِ نرّه‌دیوولی باز نتوان گرفتن به ریو
11. ۱۱تو دانی که چون دیو رفت از قفسنیاید به لا‌حولِ کس باز پس
12. ۱۲یکی طفل بر‌گیرد از رخش بندنیاید به صد رستم اندر کمند
13. ۱۳مگوی آن که گر بر مَلا اوفتدوجودی از آن در بلا اوفتد
14. ۱۴به دهقانِ نادان چه خوش گفت زن:به دانش سخن گوی یا دم مزن
15. ۱۵مگوی آنچه طاقت نداری شنودکه جو‌کِشته گندم نخواهی درود
16. ۱۶چه نیکو زده‌ست این مَثَل بَرهَمَنبوَد حرمتِ هر کس از خویشتن
17. ۱۷چو دشنام گویی دعا نشنویبه جز کِشتهٔ خویشتن نَدرَوی
18. ۱۸مگوی و منه تا توانی قدماز اندازه بیرون وز اندازه کم
19. ۱۹نباید که بسیار بازی کنیکه مر قیمتِ خویش را بشکنی
20. ۲۰وگر تند باشی به‌یک‌بار و تیزجهان از تو گیرند راهِ گریز
21. ۲۱نه کوتاه‌دستی و بیچارگینه زجر و تطاول به‌یک‌بارگی