1. ۱پسر چون ز ده بر گذشتش سنینز نامحرمان گو فراتر نشین
2. ۲بر پنبه آتش نشاید فروختکه تا چشم بر هم زنی خانه سوخت
3. ۳چو خواهی که نامت بماند به جایپسر را خردمندی آموز و رای
4. ۴که گر عقل و طبعش نباشد بسیبمیری و از تو نماند کسی
5. ۵بسا روزگارا که سختی بردپسر چون پدر نازکش پرورد
6. ۶خردمند و پرهیزگارش بر آرگرش دوست داری به نازش مدار
7. ۷به خردی درش زجر و تعلیم کنبه نیک و بدش وعده و بیم کن
8. ۸نوآموز را ذکر و تحسین و زهز توبیخ و تهدید استاد به
9. ۹بیاموز پرورده را دسترنجوگر دست داری چو قارون به گنج
10. ۱۰مکن تکیه بر دستگاهی که هستکه باشد که نعمت نماند به دست
11. ۱۱به پایان رسد کیسهٔ سیم و زرنگردد تهی کیسهٔ پیشه‌ور
12. ۱۲چه دانی که گردیدن روزگاربه غربت بگرداندش در دیار
13. ۱۳چو بر پیشه‌ای باشدش دسترسکجا دست حاجت برد پیش کس؟
14. ۱۴ندانی که سعدی مراد از چه یافت؟نه هامون نوشت و نه دریا شکافت
15. ۱۵به خردی بخورد از بزرگان قفاخدا دادش اندر بزرگی صفا
16. ۱۶هر آن کس که گردن به فرمان نهدبسی بر نیاید که فرمان دهد
17. ۱۷هر آن طفل کاو جور آموزگارنبیند، جفا بیند از روزگار
18. ۱۸پسر را نکو دار و راحت رسانکه چشمش نماند به دست کسان
19. ۱۹هر آن کس که فرزند را غم نخورددگر کس غمش خورد و بدنام کرد
20. ۲۰نگه‌دار از آمیزگار بدشکه بدبخت و بی ره کند چون خودش