1. ۱اگر در جهان از جهان رسته‌ای است،در از خلقْ بر خویشتن بسته‌ای است
2. ۲کس از دست جور زبانها نرستاگر خودنمای است و گر حق‌پرست
3. ۳اگر بر پری چون ملک به آسمانز دامن در آویزدت بدگمان
4. ۴به کوشش توان دجله را پیش بستنشاید زبان بداندیش بست
5. ۵فراهم نشینند تَردامنانکه این زهدِ خشک است و آن دامِ نان
6. ۶تو روی از پرستیدن حق مپیچبِهِل تا نگیرند خَلقَت به هیچ
7. ۷چو راضی شد از بنده یزدان پاکگر اینها نگردند راضی چه باک؟
8. ۸بد اندیشِ خلق از حق آگاه نیستز غوغای خلقش به حق راه نیست
9. ۹از آن ره به جایی نیاورده‌اندکه اول قدمْ پیْ غلط کرده‌اند
10. ۱۰دو کس بر حدیثی گمارند گوشاز این تا بِدان، ز اهرمن تا سروش
11. ۱۱یکی پند گیرد دگر ناپسندنپردازد از حرفگیری به پند
12. ۱۲فرو مانده در کنج تاریک جایچه دریابد از جام گیتی نمای؟
13. ۱۳مپندار اگر شیر و گر روبهیکز اینان به مردی و حیلت رهی
14. ۱۴اگر کنج خلوت گزیند کسیکه پروای صحبت ندارد بسی
15. ۱۵مذمت کنندش که زرق است و ریوز مردم چنان می گریزد که دیو
16. ۱۶وگر خنده روی است و آمیزگارعفیفش ندانند و پرهیزگار
17. ۱۷غنی را به غیبت بکاوند پوستکه فرعون اگر هست در عالم اوست
18. ۱۸وگر بینوایی بگرید به سوزنگون بخت خوانندش و تیره‌روز
19. ۱۹وگر کامرانی در آید ز پایغنیمت شمارند و فضل خدای
20. ۲۰که تا چند از این جاه و گردن کشی؟خوشی را بود در قفا ناخوشی
21. ۲۱و گر تنگدستی تنک مایه‌ایسعادت بلندش کند پایه‌ای
22. ۲۲بخایندش از کینه دندان به زهرکه دون‌پرور است این فرومایه دهر
23. ۲۳چو بینند کاری به دستت در استحریصت شمارند و دنیاپرست
24. ۲۴وگر دست همت بداری ز کارگدا پیشه خوانندت و پخته‌‌خوار
25. ۲۵اگر ناطقی، طبل پر یاوه‌ایوگر خامشی، نقش گرماوه‌ای
26. ۲۶تحمل‌کنان را نخوانند مردکه بیچاره از بیم سر برنکرد
27. ۲۷وگر در سرش هول و مردانگی استگریزند از او کاین چه دیوانگی است؟!
28. ۲۸تعنت کنندش گر اندک خوری استکه مالش مگر روزی دیگری است
29. ۲۹وگر نغز و پاکیزه باشد خورششکم بنده خوانند و تن پرورش
30. ۳۰وگر بی‌تکلف زید مالدارکه زینت بر اهل تمیز است عار
31. ۳۱زبان در نهندش به ایذا چو تیغکه بدبخت زر دارد از خود دریغ
32. ۳۲و گر کاخ و ایوان منقش کندتن خویش را کسوتی خوش کند
33. ۳۳به جان آید از طعنه بر وی ...نکه خود را بیاراست همچون ...ن
34. ۳۴اگر پارسایی سیاحت نکردسفر کردگانش نخوانند مرد
35. ۳۵که نارفته بیرون ز آغوش زنکدامش هنر باشد و رای و فن؟
36. ۳۶جهاندیده را هم بِدَرَّند پوستکه سرگشتهٔ بخت‌برگشته اوست
37. ۳۷گرش حَظ از اقبال بودی و بهرزمانه نراندی ز شهرش به شهر
38. ۳۸عزب را نکوهش کند خرده‌بینکه می‌رنجد از خفت و خیزش زمین
39. ۳۹وگر زن کند گوید از دست دلبه گردن در افتاد چون خر به گِل
40. ۴۰نه از جور مردم رهد زشت روینه شاهد ز نامردم زشت‌گوی
41. ۴۱غلامی به مصر اندرم بنده بودکه چشم از حیا در بر افکنده بود
42. ۴۲کسی گفت: «هیچ این پسر عقل و هوشندارد، بمالش به تعلیم گوش»
43. ۴۳شبی بر زدم بانگ بر وی درشتهم او گفت: «مسکین به جورش بکشت!»
44. ۴۴گرت برکند خشم روزی ز جایسراسیمه خوانندت و تیره رای
45. ۴۵وگر بردباری کنی از کسیبگویند غیرت ندارد بسی
46. ۴۶سخی را به اندرز گویند: «بس!که فردا دو دستت بود پیش و پس»
47. ۴۷وگر قانع و خویشتن‌دار گشتبه تشنیع خلقی گرفتار گشت
48. ۴۸که همچون پدر خواهد این سفله مُردکه نعمت رها کرد و حسرت ببرد
49. ۴۹که یارد به کنج سلامت نِشَست؟که پیغمبر از خبث ایشان نرست
50. ۵۰خدا را که مانند و انباز و جفتندارد، شنیدی که تَرسا چه گفت؟
51. ۵۱رهایی نیابد کس از دست کسگرفتار را چاره صبر است و بس