1. ۱شب از بهر آسایش توست و روزمه روشن و مهر گیتی‌فروز
2. ۲سپهر از برای تو فراش وارهمی‌گستراند بساط بهار
3. ۳اگر باد و برف است و باران و میغوگر رعد چوگان زند برق تیغ
4. ۴همه کارداران فرمانبر‌ندکه تخم تو در خاک می‌پرورند
5. ۵اگر تشنه مانی‌، ز سختی مجوشکه سقای ابر آبت آرد به دوش
6. ۶ز خاک آورد رنگ و بوی و طعامتماشاگه دیده و مغز و کام
7. ۷عسل دادت از نحل و من از هوارطب دادت از نخل و نخل از نوی
8. ۸همه نخل‌بندان بخایند دستز حیرت که نخلی چنین کس نبست‌!
9. ۹خور و ماه و پروین برای تواندقنادیل‌ِ سقف سرای تواند
10. ۱۰ز خارت گل آورد و از نافه مشکزر از کان و برگ ِ تر از چوب خشک
11. ۱۱به دست خودت چشم و ابرو نگاشتکه محرم به اغیار نتوان گذاشت
12. ۱۲توانا که او نازنین پروردبه الوان نعمت چنین پرورد
13. ۱۳به جان گفت باید نفس بر نفسکه شکرش نه کار زبان است و بس
14. ۱۴خدایا دلم خون شد و دیده ریشکه می‌بینم انعامت از گفت بیش
15. ۱۵نگویم دد و دام و مور و سمککه فوج ملائک بر اوج فلک
16. ۱۶هنوزت سپاس اندکی گفته‌اندز بیوَر هزاران یکی گفته‌اند
17. ۱۷برو سعدیا دست و دفتر بشویبه راهی که پایان ندارد مپوی