1. ۱شبی در جوانی و طیب نعمجوانان نشستیم چندی بهم
2. ۲چو بلبل، سرایان چو گل تازه رویز شوخی در افکنده غلغل به کوی
3. ۳جهاندیده پیری ز ما بر کنارز دور فلک لیل مویش نهار
4. ۴چو فندق دهان از سخن بسته بودنه چون ما لب از خنده چون پسته بود
5. ۵جوانی فرا رفت کای پیرمردچه در کنج حسرت نشینی به درد؟
6. ۶یکی سر برآر از گریبان غمبه آرام دل با جوانان بچم
7. ۷برآورد سر سالخورد از نهفتجوابش نگر تا چه پیرانه گفت
8. ۸چو باد صبا بر گلستان وزدچمیدن درخت جوان را سزد
9. ۹چمد تا جوان است و سرسبز خویدشکسته شود چون به زردی رسید
10. ۱۰بهاران که بید آورد بید مشکبریزد درخت گشن برگ خشک
11. ۱۱نزیبد مرا با جوانان چمیدکه بر عارضم صبح پیری دمید
12. ۱۲به قید اندرم جره بازی که بوددمادم سر رشته خواهد ربود
13. ۱۳شما راست نوبت بر این خوان نشستکه ما از تنعم بشستیم دست
14. ۱۴چو بر سر نشست از بزرگی غباردگر چشم عیش جوانی مدار
15. ۱۵مرا برف باریده بر پر زاغنشاید چو بلبل تماشای باغ
16. ۱۶کند جلوه طاووس صاحب جمالچه می‌خواهی از باز برکنده بال؟
17. ۱۷مرا غله تنگ اندر آمد دروشما را کنون می‌دمد سبزه نو
18. ۱۸گلستان ما را طراوت گذشتکه گل دسته بندد چو پژمرده گشت؟
19. ۱۹مرا تکیه جان پدر بر عصاستدگر تکیه بر زندگانی خطاست
20. ۲۰مسلم جوان راست بر پای جستکه پیران برند استعانت به دست
21. ۲۱گل سرخ رویم نگر زر نابفرو رفت، چون زرد شد آفتاب
22. ۲۲هوس پختن از کودک ناتمامچنان زشت نبود که از پیر خام
23. ۲۳مرا می‌بباید چو طفلان گریستز شرم گناهان، نه طفلانه زیست
24. ۲۴نکو گفت لقمان که نازیستنبه از سالها بر خطا زیستن
25. ۲۵هم از بامدادان در کلبه بستبه از سود و سرمایه دادن ز دست
26. ۲۶جوان تا رساند سیاهی به نوربرد پیر مسکین سپیدی به گور