1. ۱شنیدم که در مرزی از باختربرادر دو بودند از یک پدر
2. ۲سپهدار و گردن کش و پیلتننکو روی و دانا و شمشیر زن
3. ۳پدر هر دو را سهمگین مرد یافتطلبکار جولان و ناورد یافت
4. ۴برفت آن زمین را دو قسمت نهادبه هر یک پسر، زآن نصیبی بداد
5. ۵مبادا که بر یکدگر سر کشندبه پیکار شمشیر کین برکشند
6. ۶پدر بعد از آن، روزگاری شمردبه جان آفرین جان شیرین سپرد
7. ۷اجل بگسلاندش طناب املوفاتش فرو بست دست عمل
8. ۸مقرر شد آن مملکت بر دو شاهکه بی حد و مر بود گنج و سپاه
9. ۹به حکم نظر در به‌افتاد خویشگرفتند هر یک، یکی راه پیش
10. ۱۰یکی عدل تا نام نیکو بردیکی ظلم تا مال گرد آورد
11. ۱۱یکی عاطفت سیرت خویش کرددرم داد و تیمار درویش خورد
12. ۱۲بنا کرد و نان داد و لشکر نواختشب از بهر درویش، شبخانه ساخت
13. ۱۳خزاین تهی کرد و پر کرد جیشچنان کز خلایق به هنگام عیش
14. ۱۴برآمد همی بانگ شادی چو رعدچو شیراز در عهد بوبکر سعد
15. ۱۵خدیو خردمند فرخ نهادکه شاخ امیدش برومند باد
16. ۱۶حکایت شنو کان گو نامجویپسندیده پی بود و فرخنده خوی
17. ۱۷ملازم به دلداری خاص و عامثناگوی حق بامدادان و شام
18. ۱۸در آن ملک قارون برفتی دلیرکه شه دادگر بود و درویش سیر
19. ۱۹نیامد در ایام او بر دلینگویم که خاری که برگ گلی
20. ۲۰سرآمد به تأیید ملک از سراننهادند سر بر خطش سروران
21. ۲۱دگر خواست کافزون کند تخت و تاجبیافزود بر مرد دهقان خراج
22. ۲۲طمع کرد در مال بازارگانبلا ریخت بر جان بیچارگان
23. ۲۳به امید بیشی نداد و نخوردخردمند داند که ناخوب کرد
24. ۲۴که تا جمع کرد آن زر از گربزیپراکنده شد لشکر از عاجزی
25. ۲۵شنیدند بازارگانان خبرکه ظلم است در بوم آن بی‌هنر
26. ۲۶بریدند از آنجا خرید و فروختزراعت نیامد، رعیت بسوخت
27. ۲۷چو اقبالش از دوستی سر بتافتبه ناکام دشمن بر او دست یافت
28. ۲۸ستیز فلک بیخ و بارش بکندسم اسب دشمن دیارش بکند
29. ۲۹وفا در که جوید چو پیمان گسیخت؟خراج از که خواهد چو دهقان گریخت؟
30. ۳۰چه نیکی طمع دارد آن بی‌صفاکه باشد دعای بدش در قفا؟
31. ۳۱چو بختش نگون بود در کاف کننکرد آنچه نیکانش گفتند کن
32. ۳۲چه گفتند نیکان بدان نیکمرد؟تو برخور که بیدادگر بر نخورد
33. ۳۳گمانش خطا بود و تدبیر سستکه در عدل بود آنچه در ظلم جست
34. ۳۴یکی بر سر شاخ، بن می‌بریدخداوند بستان نگه کرد و دید
35. ۳۵بگفتا گر این مرد بد می‌کندنه با من که با نفس خود می‌کند
36. ۳۶نصیحت بجای است اگر بشنویضعیفان میفکن به کتف قوی
37. ۳۷که فردا به داور برد خسرویگدایی که پیشت نیرزد جوی
38. ۳۸چو خواهی که فردا به وی مهتریمکن دشمن خویشتن، کهتری
39. ۳۹که چون بگذرد بر تو این سلطنتبگیرد به قهر آن گدا دامنت
40. ۴۰مکن، پنجه از ناتوانان بدارکه گر بفکنندت شوی شرمسار
41. ۴۱که زشت است در چشم آزادگانبیافتادن از دست افتادگان
42. ۴۲بزرگان روشندل نیکبختبه فرزانگی تاج بردند و تخت
43. ۴۳به دنباله راستان کج مرووگر راست خواهی ز سعدی شنو