1. ۱حکایت کنند از یکی نیکمردکه اکرام حجاج یوسف نکرد
2. ۲به سرهنگ دیوان نگه کرد تیزکه نطعش بیانداز و خونش بریز
3. ۳چو حجت نماند جفا جوی رابه پرخاش در هم کشد روی را
4. ۴بخندید و بگریست مرد خدایعجب داشت سنگین‌دلِ تیره‌رای
5. ۵چو دیدش که خندید و دیگر گریستبپرسید کاین خنده و گریه چیست؟
6. ۶بگفتا همی گریم از روزگارکه طفلان بیچاره دارم چهار
7. ۷همی خندم از لطف یزدان پاککه مظلوم رفتم نه ظالم به خاک
8. ۸پسر گفتش: ای نامور شهریاریکی دست از این مرد صوفی بدار
9. ۹که خلقی بر او روی دارند و پشتنه رای است خلقی به یک بار کشت
10. ۱۰بزرگی و عفو و کرم پیشه کنز خردان اطفالش اندیشه کن
11. ۱۱شنیدم که نشنید و خونش بریختز فرمان داور که داند گریخت؟
12. ۱۲بزرگی در آن فکرت آن شب بخفتبه خواب اندرش دید و پرسید و گفت:
13. ۱۳دمی بیش بر من سیاست نراندعقوبت بر او تا قیامت بماند
14. ۱۴نخفته‌ست مظلوم از آهش بترسز دود دل صبحگاهش بترس
15. ۱۵نترسی که پاک اندرونی شبیبر آرد ز سوز جگر یا ربی؟
16. ۱۶نه ابلیس بد کرد و نیکی ندید؟بر پاک ناید ز تخم پلید