1. ۱گرت خویش دشمن شود دوستدارز تلبیسش ایمن مشو زینهار
2. ۲که گردد درونش به کین تو ریشچو یاد آیدش مهر پیوند خویش
3. ۳بد اندیش را لفظ شیرین مبینکه ممکن بود زهر در انگبین
4. ۴کسی جان از آسیب دشمن ببردکه مر دوستان را به دشمن شمرد
5. ۵نگه دارد آن شوخ در کیسه درکه بیند همه خلق را کیسه بر
6. ۶سپاهی که عاصی شود در امیرورا تا توانی به خدمت مگیر
7. ۷ندانست سالار خود را سپاستو را هم ندارد، ز غدرش هراس
8. ۸به سوگند و عهد استوارش مدارنگهبان پنهان بر او بر گمار
9. ۹نو آموز را ریسمان کن درازنه بگسل که دیگر نبینیش باز
10. ۱۰چو اقلیم دشمن به جنگ و حصارگرفتی، به زندانیانش سپار
11. ۱۱که بندی چو دندان به خون در بردز حلقوم بیدادگر خون خورد
12. ۱۲چو بر کندی از دست دشمن دیاررعیت به سامان تر از وی بدار
13. ۱۳که گر باز کوبد در کارزاربر آرند عام از دماغش دمار
14. ۱۴وگر شهریان را رسانی گزنددر شهر بر روی دشمن مبند
15. ۱۵مگو دشمن تیغ زن بر در استکه انباز دشمن به شهر اندر است