1. ۱زبان‌دانی آمد به صاحبدلیکه محکم فرومانده‌ام در گلی
2. ۲یکی سِفله را ده درم بر من استکه دانگی از او بر دلم ده من است
3. ۳همه شب پریشان از او حال منهمه روز چون سایه دنبال من
4. ۴بکرد از سخن‌های خاطر پریشدرون دلم چون در‌ِ خانه ریش
5. ۵خدایش مگر تا ز مادر بزادجز این ده درم چیز دیگر نداد
6. ۶ندانسته از دفتر دین الفنخوانده به جز باب لاینصرف
7. ۷خور از کوه یک روز سر بر نزدکه آن قلتبان حلقه بر در نزد
8. ۸در اندیشه‌ام تا کدامم کریماز آن سنگدل دست گیرد به سیم
9. ۹شنید این سخن پیر فرخ نهاددرستی دو، در آستینش نهاد
10. ۱۰زر افتاد در دست افسانه گویبرون رفت از آنجا چو زر تازه‌روی
11. ۱۱یکی گفت: شیخ! این ندانی که کیست؟بر او گر بمیرد نباید گریست
12. ۱۲گدایی که بر شیر نر زین نهدابو زید را اسب و فرزین نهد
13. ۱۳بر آشفت عابد که خاموش باشتو مرد زبان نیستی، گوش باش
14. ۱۴اگر راست بود آنچه پنداشتمز خلق آبرویش نگه داشتم
15. ۱۵وگر شوخ‌چشمی و سالوس کردالا تا نپنداری افسوس کرد
16. ۱۶که خود را نگه داشتم آبرویز دست چنان گربزی یاوه‌گوی
17. ۱۷بد و نیک را بذل کن سیم و زرکه این کسب خیر است و آن دفع شر
18. ۱۸خنک آن که در صحبت عاقلانبیاموزد اخلاق صاحبدلان
19. ۱۹گرت عقل و رای است و تدبیر و هوشبه عزت کنی پند سعدی به گوش
20. ۲۰که اغلب در این شیوه دارد مقالنه در چشم و زلف و بناگوش و خال