1. ۱بنالید درویشی از ضعف حالبرِ تندرویی خداوند مال
2. ۲نه دینار دادش سیه‌دل، نه دانگبر او زد به سر باری از طیر، بانگ
3. ۳دل سائل از جور او خون گرفتسر از غم بر آورد و گفت ای شگفت
4. ۴توانگر ترش روی، باری، چراست؟مگر می‌نترسد ز تلخی خواست؟
5. ۵بفرمود کوته نظر تا غلامبراندش به خواری و زجر تمام
6. ۶به ناکردن شکر پروردگارشنیدم که برگشت از او روزگار
7. ۷بزرگیش سر در تباهی نهادعطارد قلم در سیاهی نهاد
8. ۸شقاوت برهنه نشاندش چو سیرنه بارش رها کرد و نه بارگیر
9. ۹فشاندش قضا بر سر از فاقه خاکمشعبد صفت، کیسه و دست پاک
10. ۱۰سراپای حالش دگرگونه گشتبر این ماجرا مدتی بر گذشت
11. ۱۱غلامش به دست کریمی فتادتوانگر دل و دست و روشن نهاد
12. ۱۲به دیدار مسکین آشفته حالچنان شاد بودی که مسکین به مال
13. ۱۳شبانگه یکی بر درش لقمه جستز سختی کشیدن قدمهاش سست
14. ۱۴بفرمود صاحب نظر بنده راکه خشنود کن مرد درمنده را
15. ۱۵چو نزدیک بردش ز خوان بهره‌ایبرآورد بی خویشتن نعره‌ای
16. ۱۶شکسته دل آمد بر خواجه بازعیان کرده اشکش به دیباجه راز
17. ۱۷بپرسید سالار فرخنده خویکه اشکت ز جور که آمد به روی؟
18. ۱۸بگفت اندرونم بشورید سختبر احوال این پیر شوریده بخت
19. ۱۹که مملوک وی بودم اندر قدیمخداوند املاک و اسباب و سیم
20. ۲۰چو کوتاه شد دستش از عز و نازکند دست خواهش به درها دراز
21. ۲۱بخندید و گفت ای پسر جور نیستستم بر کس از گردش دور نیست
22. ۲۲نه آن تندروی است بازارگانکه بردی سر از کبر بر آسمان؟
23. ۲۳من آنم که آن روزم از در براندبه روز منش دور گیتی نشاند
24. ۲۴نگه کرد باز آسمان سوی منفرو شست گرد غم از روی من
25. ۲۵خدای ار به حکمت ببندد دریگشاید به فضل و کرم دیگری
26. ۲۶بسا مفلس بینوا سیر شدبسا کار منعم زبر زیر شد