1. ۱شنیدم که بر لحن خنیاگریبه رقص اندر آمد پری پیکری
2. ۲ز دلهای شوریده پیرامنشگرفت آتش شمع در دامنش
3. ۳پراکنده خاطر شد و خشمناکیکی گفتش از دوستداران، چه باک؟
4. ۴تو را آتش ای دوست دامن بسوختمرا خود به یک بار خرمن بسوخت
5. ۵اگر یاری از خویشتن دم مزنکه شرک است با یار و با خویشتن
6. ۶چنین دارم از پیر داننده یادکه شوریده‌ای سر به صحرا نهاد
7. ۷پدر در فراقش نخورد و نخفتپسر را ملامت بکردند و گفت
8. ۸از انگه که یارم کس خویش خوانددگر با کسم آشنایی نماند
9. ۹به حقش که تا حق جمالم نموددگر هر چه دیدم خیالم نمود
10. ۱۰نشد گم که روی از خلایق بتافتکه گم کرده خویش را باز یافت
11. ۱۱پراکندگانند زیر فلککه هم دد توان خواندشان هم ملک
12. ۱۲ز یاد مِلک چون مَلک نارمندشب و روز چون دد ز مردم رمند
13. ۱۳قوی بازوانند کوتاه دستخردمند شیدا و هشیار مست
14. ۱۴گه آسوده در گوشه‌ای خرقه دوزگه آشفته در مجلسی خرقه سوز
15. ۱۵نه سودای خودشان، نه پروای کسنه در کنج توحیدشان جای کس
16. ۱۶پریشیده عقل و پراکنده هوشز قول نصیحتگر آکنده گوش
17. ۱۷به دریا نخواهد شدن بط غریقسمندر چه داند عذاب حریق؟
18. ۱۸تهیدست مردان پر حوصلهبیابان نوردان پی قافله
19. ۱۹عزیزان پوشیده از چشم خلقنه ...ر داران پوشیده دلق
20. ۲۰ندارند چشم از خلایق پسندکه ایشان پسندیده حق بسند
21. ۲۱پر از میوه و سایه‌ور چون رزندنه چون ما سیه‌کار و ازرق بزند
22. ۲۲به خود سر فرو برده همچون صدفنه مانند دریا بر آورده کف
23. ۲۳نه مردم همین استخوانند و پوستنه هر صورتی جان معنی در اوست
24. ۲۴نه سلطان خریدار هر بنده‌ای استنه در زیر هر ژنده‌ای زنده‌ای است
25. ۲۵اگر ژاله هر قطره‌ای در شدیچو خرمهره بازار از او پر شدی
26. ۲۶چو غازی به خود بر نبندند پایکه محکم رود پای چوبین ز جای
27. ۲۷حریفان خلوت‌سرای الستبه یک جرعه تا نفخهٔ صور مست
28. ۲۸به تیغ از غرض بر نگیرند چنگکه پرهیز و عشق آبگینه‌ست و سنگ