1. ۱غافلی را شنیدم که خانهٔ رعیت خراب کردی تا خزانهٔ سلطان آباد کند؛ بی‌خبر از قول حکیمان که گفته‌اند: هرکه خدای را -عَزَّوَجَلَّ- بیازارد تا دلِ خلقی به دست آرد خداوند، تعالیٰ، همان خلق را بر او گمارد تا دَمار از روزگارش برآرد.
2. ۲آتشِ سوزان نکند با سپند آنچه کند دودِ دلِ دردمند
3. ۳سَرجملهٔ حیوانات گویند که شیر است و اَذَلِّ جانوران خر. و به‌اتّفاقْ خرِ باربر بِهْ که شیرِ مردم‌دَر.
4. ۴مسکین‌خر اگر چه بی‌تمیز است چون بار همی‌بَرَد عزیز است
5. ۵گاوان و خرانِ باربردار بِهْ ز آدمیانِ مردم‌آزار
6. ۶باز آمدیم به حکایت وزیرِ غافل. مَلِک را ذمائِمِ اخلاق او به قرائن معلوم شد؛ در شکنجه کشید و به انواعِ عقوبت بکشت.
7. ۷حاصل نشود رضایِ سلطان تا خاطرِ بندگان نجویی
8. ۸خواهی که خدای بر تو بخشد؟ با خلقِ خدای کن نکویی
9. ۹آورده‌اند که یکی از ستم‌دیدگان بر سر او بگذشت و در حالِ تباهِ او تأمّل کرد و گفت:
10. ۱۰نه هرکه قوّتِ بازویِ منصبی دارد به سلطنت بخورد مالِ مردمان به گزاف
11. ۱۱توان به حلق فرو بردن استخوانِ درشت ولی شکم بدَرَد چون بگیرد اندر ناف
12. ۱۲نمانَد ستم‌کارِ بدروزگار بماند بر او لعنتِ پایدار