1. ۱ای نفس اگر به دیدهٔ تحقیق بنگریدرویشی اختیار کنی بر توانگری
2. ۲ای پادشاه شهر چو وقتت فرا رسدتو نیز با گدای محلت برابری
3. ۳گر پنج نوبتت به در قصر می‌زنندنوبت به دیگری بگذاری و بگذری
4. ۴دنیا زنی‌ ست عشوه‌ده و دلستان ولیکبا کس به سر همی نبرد عهد شوهری
5. ۵آهسته رو که بر سر بسیار مردم استاین جرم خاک را که تو امروز بر سری
6. ۶آبستنی که این همه فرزند زاد و کشتدیگر که چشم دارد از او مهر مادری؟
7. ۷این غولِ روی‌بستهٔ کوته‌نظرفریبدل می‌برد به غالیه‌اندوده چادری
8. ۸هاروت را که خلق جهان سِحر از او برنددر چه فکند غمزهٔ خوبان به ساحری
9. ۹مردی گمان مبر که به پنجه است و زور کتفبا نفس اگر برآیی، دانم که شاطری
10. ۱۰با شیرمردیَت سگِ ابلیس صید کردای بی‌هنر بمیر که از گربه کمتری
11. ۱۱هشدار تا نیفکندت پیروی نفسدر ورطه‌ای که سود ندارد شناوری
12. ۱۲سر در سر هوا و هوس کرده‌ای و نازدر کار آخرت کنی اندیشه سرسری
13. ۱۳دنیا به دین خریدنت از بی‌بصارتی‌ ستای بدمعاملت، به همه هیچ می‌خری
14. ۱۴تا جان معرفت نکند زنده شخص رانزدیک عارفان حیوانی محقّری
15. ۱۵بس آدمی که دیو به زشتی غلام اوستور صورتش نماید زیباتر از پری
16. ۱۶گر قدر خود بدانی قَدرَت فزون شودنیکونهاد باش که پاکیزه‌پیکری
17. ۱۷چندت نیاز و آز دواند به بر و بحردریاب وقت خویش که دریای گوهری
18. ۱۸پیداست قطره‌ای که به قیمت کجا رسدلیکن چو پرورش بُوَدت دانهٔ دری
19. ۱۹گر کیمیای دولت جاویدت آرزوستبشناس قدر خویش که گوگرد احمری
20. ۲۰ای مرغ پای‌بسته به دام هوای نفسکی بر هوای عالم روحانیان پری؟
21. ۲۱باز سپید روضهٔ انسی؛ چه فایدهکاندر طلب چو بال‌ْبریده‌کبوتری
22. ۲۲چون بوم بدخبر مفکن سایه بر خرابدر اوج سدره کوش که فرخنده‌طایری
23. ۲۳آن راه دوزخست که ابلیس می‌رودبیدار باش تا پی او راه نسپری
24. ۲۴در صحبت رفیق بدآموز همچنانکاندر کمند دشمن آهخته‌خنجری
25. ۲۵راهی به سوی عاقبت خیر می‌رودراهی به سوءِ عاقبت ، اکنون مخیری
26. ۲۶گوشت حدیث می‌شنود، هوش بی‌خبردر حلقه‌ای به صورت و چون حلقه بر دری
27. ۲۷دعوی مکن که برترم از دیگران به علمچون کبر کردی از همه دونان فروتری
28. ۲۸از من بگوی عالِم تفسیرگوی راگر در عمل نکوشی نادان‌مفسری
29. ۲۹بار درخت علم ندانم مگر عملبا علم اگر عمل نکنی شاخ بی‌بری
30. ۳۰علم آدمیت است و جوانمردی و ادبور نی ددی به صورتِ انسان مصوَّری
31. ۳۱از صد یکی به جای نیاورده شرط علموز حب جاه در طلب علم دیگری
32. ۳۲هر علم را که کار نبندی چه فایدهچشم از برای آن بود آخر که بنگری
33. ۳۳امروزه غرّه‌ای به فصاحت؛ که در حدیثهر نکته را هزار دلایل بیاوری
34. ۳۴فردا فصیح باشی در موقف حسابگر علتی بگویی و عذری بگستری
35. ۳۵ور صد هزار عذر بخواهی گناه رامر شوی کرده را نبود زیبِ دختری
36. ۳۶مردان به سعی و رنج به جایی رسیده‌اندتو بی‌هنر کجا رسی از نفس‌پروری؟
37. ۳۷ترک هواست، کشتی دریای معرفتعارف به ذات شو نه به دلق قلندری
38. ۳۸در کم ز خویشتن، به حقارت نگه مکنگر بهتری به مال، به گوهر برابری
39. ۳۹ور بی‌هنر به مال کنی کبر بر حکیمکون خرت شمارد اگر گاو عنبری
40. ۴۰فرمانبر خدای و نگهبان خلق باشاین هر دو قَرن اگر بگرفتی سکندری
41. ۴۱عمری که می‌رود به همه حال، جهد کنتا در رضای خالق بی‌چون به سر بری
42. ۴۲مرگ آنک اژدهای دمانست پیچ پیچلیکن تو را چه غم که به خواب خوش اندری
43. ۴۳فارغ نشسته‌ای به فراخای کام دلباری ز تنگنای لحد یاد ناوری
44. ۴۴باری گرت به گور عزیزان گذر بوَداز سر بنه غرور کیایی و سروری
45. ۴۵کآنجا به دست واقعه بینی خلیل‌واربر هم شکسته صورت بتهای آزری
46. ۴۶فرق عزیز و پهلوی نازک نهاده تنمسکین به خشت بالشی و خاک بستری
47. ۴۷تسلیم شو گر اهل تمیزی که عارفانبردند گنج عافیت از کُنج صابری
48. ۴۸پیش از من و تو بر رخ جان‌ها کشیده‌اندطغرای نیک‌بختی و نیل بداختری
49. ۴۹آن را که طوق مقبلی اندر ازل خدای_روزی نکرد، چون نکشد غُلّ مدبری؟
50. ۵۰زنهار، پند من پدرانه است؛ گوش گیربیگانگی موَرز که در دین برادری
51. ۵۱ننگ از فقیرِ اشعثِ اغبر مدار از آنکدر وقت مرگ اشعث و در گور اغبری
52. ۵۲دامن مکش ز صحبت ایشان که در بهشتدامن‌کشان سندس خُضر اند و عبقری
53. ۵۳روی زمین به طلعت ایشان منوّرستچون آسمان به زهره و خورشید و مشتری
54. ۵۴در بارگاه خاطر سعدی خرام اگرخواهی ز پادشاه سخن داد شاعری
55. ۵۵گه گه خیال در سرم آید که این منمملک عجم گرفته به تیغ سخن‌وری
56. ۵۶بازم نفَس فرو رود از هول اهل فضلبا کفّ موسوی چه زند سحر سامری؟
57. ۵۷شرم آید از بضاعت بی‌قیمتم ولیکدر شهر آبگینه‌فروش است و جوهری