1. ۱می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش می‌گردد گلستانِ ترا
2. ۲آب نتواند به گِردِ دیده گشت از حیرتشنیست با خورشید نسبت روی تابانِ ترا
3. ۳باغبان در بستنِ در سعی بی جا می‌کندچوبِ منع از جوشِ گل باشد گلستانِ ترا
4. ۴تشنگی در خواب ممکن نیست کم گردد ز آبنیست صبر از خونِ عاشق چشمِ فتّانِ ترا
5. ۵پای خود چون کوه پیچیده است در دامن ز شرمدیده تا کبکِ دَری سروِ خرامان ترا
6. ۶با قیامت نسبتِ آن قدِّ موزون چون کنم؟شورِ محشر گَردِ دامانی است جولانِ ترا
7. ۷گرچه ناز و نعمتِ حسنِ تو بیش است از شمارروزیی جز خوردنِ دل نیست مهمانِ ترا
8. ۸طوطیانِ دیگر اینجا سبزهٔ بیگانه‌انداز خطِ سبزست طوطیِ شکرستانِ ترا
9. ۹خونِ رحمِ چشمِ خونخوارِ تو می‌آمد به جوشخون اگر می‌کرد رنگین تیغِ مژگانِ ترا
10. ۱۰مانع از جولان نمی‌گردد شفق خورشید رانیست پروایی ز خونِ خلق دامانِ ترا
11. ۱۱دارد از تمکین پا بر جایِِ خود در پیچ و تابگویِ سیمینِ ذقن زلفِ چو چوگانِ ترا
12. ۱۲می‌نماید برقِ عالم‌سوز در ابرِ سیاهخط کند پوشیده چون رخسارِ خندانِ ترا؟
13. ۱۳همچو مژگان تیرِ یک ترکش بود افکارِ تومصرعِ بی رتبه صائب نیست دیوانِ ترا