1. ۱اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را
2. ۲ز جمعیت دل صد پاره عاشق خطر داردکمر بستن برد از باغ بیرون دسته گل را
3. ۳نفس در صحبت بی نسبت از من برنمی آیدحضور زاغ باشد سرمه آواز بلبل را
4. ۴مرا ترساند از تیغ تغافل یار، ازین غافلکه صبر من کند دندانه شمشیر تغافل را
5. ۵چنان از شرم زلفش آب شد در چشمه ها سنبلکه نتوان امتیاز از موج کردن زلف سنبل را
6. ۶تواضع پیشه خود ساختم با خصم، تا دیدمکه شد سیلاب خاک راه با قد دو تا پل را
7. ۷چنان کز تیغ خود کوه گران بر خود نمی لرزدنسازد مضطرب جور فلک اهل تحمل را
8. ۸ندارد حسن پنهان هیچ رازی صائب از عاشقکه دارد بلبل از بر سر به سر مجموعه گل را