1. ۱روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را
2. ۲خون گرمم گر شود در دل مصور تیغ راموی آتش دیده گردد زلف جوهر تیغ را
3. ۳بس که آن بیدادگر در قتل من دارد شتابشیون زنجیر می‌آید ز جوهر تیغ را
4. ۴گر شود در کشتن من گرم قاتل، دور نیستخون گرمم می‌کند بال سمندر تیغ را
5. ۵برنمی‌آید به آن مژگان خواب‌آلود صبرمی‌کند فرمانروا در سنگ، لنگر تیغ را
6. ۶هیچ خضری نیست سالک را به از صدق طلباز برش بهتر نباشد هیچ شهپر تیغ را
7. ۷ساده لوحان زود می‌گیرند رنگ همنشینپیچ و تاب آن کمر دارد به جوهر تیغ را
8. ۸از شبستان عدم چون صبح طالع تا شدمسینه من بود میدان سراسر تیغ را
9. ۹زنگ کلفت از دل من گریه نتوانست بردپاک نتوان ساختن با دامن تر تیغ را
10. ۱۰عشق سرکش وقت استغنا بود خونریزترمد احسان در کشش باشد رساتر تیغ را
11. ۱۱مد عمر جاودان، تیر شهابی بیش نیستگر به این تمکین برآرد آن ستمگر تیغ را
12. ۱۲بس که خون گرم من جوشید با شمشیر اوحلقهٔ بیرونِ در گردید جوهر تیغ را
13. ۱۳در گذر از کشتنم کز جوش خون گرم منمی‌شود سوراخ ها در دل چو مجمر تیغ را
14. ۱۴سر مپیچ از بی دلی زنهار ازان بیدادگرکان بهشتی روی سازد آب کوثر تیغ را
15. ۱۵زان نگردد کند شمشیرش که آن بیدادگرمی‌دهد از هر نگاهی آب دیگر تیغ را
16. ۱۶بگذر از آزار من، کز سخت جانی کرده‌امزیر تیغ انگشت زنهاری مکرر تیغ را
17. ۱۷می‌کند بی‌تابی گوهر صدف را سینه چاککرد چون مقراض خون من دو پیکر تیغ را
18. ۱۸گر نریزد عشق خون عقل را از عجز نیستداغ نامردی است خون صید لاغر تیغ را
19. ۱۹دعوی خون با بتان کم کن که این سنگین دلانپاک می‌سازند با دامان محشر تیغ را
20. ۲۰عالمی چون زخم آغوش طمع وا کرده‌اندتا کجا خواباند آن مژگان کافر تیغ را
21. ۲۱آب را از تشنگان کافر نمی‌دارد دریغچند خواهی داشت در زنجیر جوهر تیغ را
22. ۲۲پیش ازین، چندین به خون اهل دین راغب نبودشد به عهدت بر میان زنار، جوهر تیغ را
23. ۲۳قهرمان عشق بر گردنفرازان غالب استکیست تا آرد برون، از دست حیدر تیغ را
24. ۲۴خشکسال التفات از بس که دارد تشنه‌ممد احسان می‌شمارم زان ستمگر تیغ را
25. ۲۵بس کز آب زندگانی چین ابرو دیده‌امبی محابا می‌کشم چون زخم در بر تیغ را
26. ۲۶جوهر ذاتی بود از لعل و گوهر بی نیازبر برش یک مو نیفزاید ز زیور تیغ را
27. ۲۷چون شهادت، دولتی در عالم ایجاد نیستعاشقان بال هما دانند بر سر تیغ را
28. ۲۸از چراغ عمر تا دامان محشر برخوردهر که چون خورشید تابان ساخت افسر تیغ را
29. ۲۹رو مگردان از دم شمشیر چون جوهر که هستصد بشارت در لب خاموش مضمر تیغ را
30. ۳۰گرچه پیش راه دشمن شمع بردن رسم نیستما ز خون گرم می‌گردیم رهبر تیغ را
31. ۳۱صائب از زخم زبان چون بید می‌لرزم به خودمن که چون جوهر کنم بالین و بستر تیغ را
32. ۳۲راه دین دارد خطر بسیار صائب، زان خطیبمی‌برد با خویشتن دایم به منبر تیغ را