1. ۱تنی چند بید لرزان و روان ساکنی دارمزمین بی قرار و آسمان ساکنی دارم
2. ۲نمی آید ز ضعف تن، خدنگ آه من تا لبکه از دست توانایی کمان ساکنی دارم
3. ۳چو گل در غنچهٔ طبعم به صد رنگ است حرف امابه هنگام سخن گفتن زبان ساکنی دارم
4. ۴چو تصویرم نباشد اختیار پیش و پس رفتنبه دست نارسای خود عنان ساکنی دارم
5. ۵نه چون بلبل دل هر غنچه را خون کرده ام دایمنسیم آسا به گوش گل فغان ساکنی دارم
6. ۶به امیدی که بوی پیرهن از مصر می آیددر این وادی به هر جا کاروان ساکنی دارم
7. ۷سعیدا هیچ گه بی غم ندیدم خاطر خود رادر این ویرانه دایم میهمان ساکنی دارم