1. ۱گر به خواری خون من ریزد به خاک آستانتبه که بردارم به حسرت سر ز پای پاسبانت
2. ۲ور به من داری روا جوری که بر دشمن پسندیآن قدر کآید مصور دوست دارم بیش از آنت
3. ۳پایمردی گر کند لطف قدیمم روزگارانروی مالم بآستینت فرق سایم بآستانت
4. ۴با همه کین در ره ی عشق تو دادم دین و دنیاوه چه خواهم کرد با خود ببینم مهربانت
5. ۵داد ما را در غم عشقت عجب صبری سبک پاآنکه کرد از اقتضای حسن چندین سرگرانت
6. ۶گرچه دقت ها ز مو باریک تر کردیم عمریباز دانم نکته ها سر بسته در دل از میانت
7. ۷وصف ما پیش کمالت ناقص است اما چه حاصلمیهمان خود که ز آن معنی که می زیبد به شانت
8. ۸پیش چشم شور بختان تا توانی رو ترش کنکز سخن تلخی برد بیرون لب شیرین زبانت
9. ۹رنج هجران را صفایی صبر ورزیدن چه جبرانچاره ی این غم ندانم جز به جانان بذل جانت