1. ۱زیر رخش آن گردن سیمین کشیدهصبحی است بلند از پس خورشید دمیده
2. ۲تیغت به نیام است و کشد خلق، چه تشبیهابروی خمت راست به شمشیر کشیده
3. ۳آنجا مژه سرگرم نظر بازی و اینجاصد خار مرا در دل خون بار خلیده
4. ۴تیرت به کمان است و کنی صید چه نسبتمژگان کجت راست به پیکان پریده
5. ۵چون راز تو پوشم که دو صد لؤلؤی غمازنگشاده لب از درد فرو ریخت ز دیده
6. ۶پنهان چه کنم درد که تکذیب زبان کردخون دلم از دیده که بر روی دویده
7. ۷دل در شکن زلف تو دانی به چه ماندآن کبک که در چنگل شهباز طپیده
8. ۸کوته نکند دست و به پایت ننهد سرزلف از چه اگر لعل تو یک ره نگزیده
9. ۹من با همه دوری چه کنم کابروی او نیزبالای وی از حسرت آن لعل خمیده
10. ۱۰چشم تو دلم در نظر آورد و رها کردصیادکجا دیده کس از صید رمیده
11. ۱۱خط نیست که این در غم ما خون سیاه استکز چشم قلم بر رخ اوراق چکیده
12. ۱۲برجای مدادم خوی خجلت چکد از کلکدر حسن رخت و آنهمه اوصاف حمیده
13. ۱۳یک دفتر از اسرار غمت راند صفاییهر چند زبانش چو قلم بود بریده