1. ۱فلک خم گشت کز خود طرح چوگان تو اندازدچو گو شد مهر تا خود را بمیدان تو اندازد
2. ۲عجب شیرین نمکدانی بود لعلت که میخواهددل مجروح خود را در نمکدان تو اندازد
3. ۳بمانند دل مجروح من صد چاک شد شانهکه شاید چنک در زلف پریشان تو اندازد
4. ۴درآ در بوستان تا سرو از خجلت ز پا افتدنظر چون بر قد سرو خرامان تو اندازد
5. ۵عجب نبود ز حسن دلفریبت ای زلیخاوشکه یوسف خویش در چاه ز نخدان تو اندازد
6. ۶صبا گرد جهان سرگشته میگردد همی شایدکه تا رحل اقامت در بیابان تو اندازد
7. ۷دلا مگذار از کف شیشهٔ می‌بیشتر از آنکه گردون سنک کین بر شیشه جان تو اندازد
8. ۸ستمکارا ستم کم کن که آخر چنک آویزشمکافات عمل اندر گریبان تو اندازد
9. ۹صغیرا گر وصال یار خواهی دیده گریان کنبود کان مه نظر بر چشم گریان تو اندازد