1. ۱می توان رفتن ز کویش، لیک حسرت در قفاستخار خار آرزو ما را درین ره خار پاست
2. ۲زینت آشفتگان باشد پریشانی چو زلفاین تهیدستی برای دست ما رنگ حناست
3. ۳از پریشانگردی او خاطر من جمع نیستبا من است، اما نمی دانم دل او در کجاست
4. ۴در جهاد آرزو، آزاد مردان را بس استترکش تیری که بر پهلو ز نقش بوریاست
5. ۵راحت مردان، هم از سرپنجه ی مردانگی ستشیر را در وقت خفتن دست و بازو متکاست
6. ۶جز خم می، می کند هر کس خم دیگر به خاکگر چو قارون، زنده در خاکش کند دوران، رواست
7. ۷کشتن خود خواستم هر جا که تیغی شد بلندبهر طوفان ماندگان، هر موج محراب دعاست
8. ۸کم مباد از دیدهٔ من خاک راه او سلیمآنچه هرگز درنمی‌آید به چشمم، توتیاست