1. ۱کسی کو تا ز کار اهل همت سر برون آردبرد سر در کلاه فقر و از افسر برون آرد
2. ۲فلک می گیرد آخر هرچه می بخشد، عجب نبودکه موج آب را چون رشته از گوهر برون آرد
3. ۳به زر دفع حوادث می توان کردن درین گلشنولی کو فرصت آن کز بغل گل زر برون آرد
4. ۴فلک از گریه ام در آب پنهان شد، نمی دانمکه آخر از کجا سر همچو نیلوفر برون آرد
5. ۵عجب دانم که پیش از موج اشک من رسد آنجااگر قاصد ز پا همچون کبوتر پر برون آرد
6. ۶نظر بر صرفه ی خویش است هرکس را که می بینیفلک خورشید را پنهان کند، اختر برون آرد
7. ۷به غارت چون گشاید دست مژگان تو، بتواندکه جوهر را چو خار ماهی از خنجر برون آرد
8. ۸سلیم از قید گردون شد دلم فرسوده، خضری کوکه این آیینه را از زیر خاکستر برون آرد