1. ۱کنم برای جنون یارب از که سامان قرضدرین چمن که گل از گل کند گریبان قرض
2. ۲قبول راهزن عشق نیست مایهٔ ماکنیم چیز دگر از که در بیابان قرض
3. ۳چو دل به زلف تو دادیم ترک آن کردیمچنان که گیرد از اهل کرم پریشان قرض
4. ۴در معامله را بسته روزگار چنانکه گل به گل ندهد زر درین گلستان قرض
5. ۵خدا کند که ز دام جهان خلاص شویمکه سفله هرچه دهد، می دهد به مهمان قرض
6. ۶حذر ز صحبت اهل زمانه، کز خستبه هم دهند چو اطفال مکتبی نان قرض
7. ۷اگر ز من طلبد زلف یار دل، چه عجبگهی ضرور شود با وجود سامان قرض
8. ۸سلیم لذت جود آن کسان که یافته اندکنند وجه کرم را چو ابر نیسان قرض