1. ۱خم می هست، چه اندیشه ی محشر دارمپشت چون آینه بر سد سکندر دارم
2. ۲چون سبو، حیرت این خمکده ام برد از کاردست برداشته از عالم و بر سر دارم
3. ۳مایه ی مردم درویش، توکل باشدخاطری جمع تر از دست توانگر دارم
4. ۴می رسد فصل خزان و غم خود نیست مرانوحه بر اهل چمن همچو صنوبر دارم
5. ۵دوست پندارد ازو هست مرا صبر و شکیبکافرم، آنچه گمان برده به من گر دارم
6. ۶دانم آزرده جدا می شوی از من، باریبنشین یک دو سه حرفی به تو دیگر دارم
7. ۷غافل از تیغ زبان من دیوانه مشوباخبر باش ز من، مستم و خنجر دارم!
8. ۸نیست مقراض به دستم ز برای مکتوببه کف این را، ز پی بال کبوتر دارم
9. ۹چون کشم بار گران غم دوری؟ کز ضعفنگه خود نتوانم ز رخت بردارم!
10. ۱۰شیوه ی صبر کجا و من دیوانه کجااز من این جنس مجویید که کمتر دارم
11. ۱۱بر دل از هیچ کسم گرد غمی نیست سلیمخاطری صافتر از سینه ی گوهر دارم