1. ۱رسیده ایم به بزم تو، مهربانی کنشکفته شو ز می، از چهره گلفشانی کن
2. ۲به حرف خضر مکن اعتبار در ره عشقسخن بپرس، ولی خود هر آنچه دانی کن
3. ۳به آب و رنگ چو گل منت بهار مکشچو شمع چهره ای از سوز دل خزانی کن
4. ۴غم زمانه ترا پیر کرد ای غافلبگیر ساغر و چون شاخ گل جوانی کن
5. ۵به خویش گم شدی از فکر وصل او ای دلکه گفته بود به عنقا، هم آشیانی کن؟
6. ۶سلیم، روح نظیری ترا مددکار استبرآر تیغ زبان و جهانستانی کن