1. ۱دلا راه هوا خالی نخواهد بودن از گردی قدم مردانه نه کانجا به گردی می‌رود مردی
2. ۲خبر داری که درد او برآوردست گرد از من نماندست از من خاکی به غیر از درد او گردی
3. ۳چو گردم در هوا گردان ولیکن بر دلش هرگز نمی‌آیم رها کن تا نیاید بر دلش گردی
4. ۴دم لعل لبش خوردیم و زاهد کرد منع ما نکردی منع ما زاهد اگر زین می دمی خوردی
5. ۵گهی بر آب باید زد درین ره گاه بر آتش بباید خو فرا کردن به هر گرمی و هر سردی
6. ۶ز آب دیده سلمان نهال حسن می‌بالد سحابی تا نمی‌گرید نمی‌خندد رخ وردی
7. ۷نه هر رعنا وشی باشد حریف مرد درد او بباید عشق جانان را درون درد پروردی