1. ۱ای برده رویت آب مه ازمهر تو درآتشمچون باد خاکت بوسم ارآبی زنی برآتشم
2. ۲بهر سخن گفتن مرا در قید عشق آورده ایچون عود بهر بوی خوش افگنده ای درآتشم
3. ۳شورآب اشک بی نمک درکاسه سر جوش زدتا می نهد سودای توچون دیگ بر هرآتشم
4. ۴همرنگ خون آبی چو سیل از ابر چشمم شد روانکزبارقات عشق تو چون برق یکسر آتشم
5. ۵بر گلستان حسن خویش ایمن مباش از آه منور نی بیفتد ناگهان در خشک و در تر آتشم
6. ۶از تاب مهرت آب شعر از من ترشح می کندچون خاک می سوزد مدام از بهر گوهر آتشم
7. ۷عشق آتشست وهیمه جان این پرورش یابد ازآننوریست در کانون دل زین هیمه پرور آتشم
8. ۸چون شمع گاز شوق تو هر دم زمن برد سریلیکن دگر ره میکند چون دود سر درآتشم
9. ۹عشقم بطور قرب تو هر دم دلالت می کندشد،گرچه موسی نیستم،سوی تو رهبر آتشم
10. ۱۰ازمعجزات عشق تو ز آب حیات عشق تودر وکر سینه مرغ شد همچون سمندر آتشم
11. ۱۱تا چون خسروی هر سحر بالی زند بانگی کندآن دم ز باد پر او گردد فزونتر آتشم
12. ۱۲شب آشکارا می شود چون ماه پیدا میشودروز از نظرها می شود پنهان چواختر آتشم
13. ۱۳آتش خورد دم بی دهان و زشعلها سازد زباننشگفت اگر ازیاد تو گردد سخن ور آتشم
14. ۱۴با نفحه لطفت اگر بادی کند بر من گذربا آب حیوان در اثر گردد برابر آتشم
15. ۱۵دل مهر مهرت چون نگین از دست نگذارد همیهر چند بگذارد چو شمع از پای تا سر آتشم
16. ۱۶چون شمع دارم رنگ ز رز آن برتن ازپا تا بسرازآب چشم چون گهر بسته است زیور آتشم
17. ۱۷عشقت همی گوید مهابی سیف فرغانی سخنمن مرده چون خاکستر و زنده است در بر آتشم