1. ۱نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکیچه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی
2. ۲نه مشکاتم که مصباح جمال عشقم افروزدچه نسبت نور پاکی را به چون من خاک ناپاکی
3. ۳بدین سیل سرشکم آتش دوزخ چه خواهد کردگرفتم با چو من کم‌آبرویی هم غضبناکی
4. ۴نه آتش هم به چندین سرکشی خاکستری گرددپس از افتادگی سر وامگیر ای نفس کز خاکی
5. ۵فلک غلتید و از بار امانت شانه خالی کردتو زیر بار این کوه کلان رفتی؟ چه بی‌باکی
6. ۶بکاهی شب به شب چون ماه و در چاه محاق افتیاگر با تاج خورشیدی وگر بر تخت افلاکی
7. ۷عصا با خود ستون کردی کجا شد سرو بالایتکه دیگر سرنگون در پای خود چون طارم تاکی
8. ۸شبی بود و شبابی و صبا در پرده ماهوربه جادو پنجگی راه عراقی میزد و راکی
9. ۹کجا رفتند آن یاران که دیگر با فغان منسری بیرون نمی آید نه از خاکی نه از لاکی
10. ۱۰تو باری عدل کن نوشیروان خانهٔ خود باشکه گر با زیردستانت سرِ ظلم است، ضحّاکی
11. ۱۱زلیخا چاک زد در دامنِ یوسف، نمی‌دانستکه خواهد کردن از پاکی حکایت دامن چاکی
12. ۱۲تو کز بال تخیل شهریارا شاهد افلاکبه خود تا بازمی گردی همان زندانی خاکی