1. ۱ای دل به ساز عرش اگر گوش می‌کنیاز ساکنان فرش فراموش می‌کنی
2. ۲گر نای زهره بشنوی ای دل به گوش هوشآفاق را به زمزمه مدهوش می‌کنی
3. ۳شب کز نهیب شیر فلک خفته‌ای خرابخواب سحر حواله به خرگوش می‌کنی
4. ۴چون زلف سایه پنجه درافکن به ماهتابگر خواب خود مشوش و مغشوش می‌کنی
5. ۵بر ابر پاره گوشهٔ ابروی ماه بینگر خود هوای زلف و بناگوش می‌کنی
6. ۶عشق مجاز غنچه عشق حقیقت استگل گو شکفته باش اگر بوش می‌کنی
7. ۷از من خدای را غزل عاشقی مخواهکز پیریم چو طفل قلمدوش می‌کنی
8. ۸زین اخگر نهفته دمیدن خدای رابس اخگر شکفته که خاموش می‌کنی
9. ۹ناقوس دیر را جرس کاروان مگیرسیمرغ را مقایسه با قوش می‌کنی
10. ۱۰با شیر از گوزن حکایت کنند و میشخود کیست گربه تا سخن از موش می‌کنی
11. ۱۱من شاه کشور ادب و شرم و عفتمبا من کدام دست در آغوش می‌کنی
12. ۱۲پیرانه‌سر مشاهده خط شاهداننیش ندامتی است که خود نوش می‌کنی
13. ۱۳من خود خطا به توبه بپوشم تو هم بیاگر توبه با خدای خطا پوش می‌کنی
14. ۱۴گو جام باده جوش محبت چرا زندترکانه یاد خون سیاووش می‌کنی
15. ۱۵دنیا خود از دریچه عبرت عزیز ماستزین خاک و شیشه آینه هوش می‌کنی
16. ۱۶با شعر سایه چند چو خمیازه‌های صبحما را خمار خمر شب دوش می‌کنی
17. ۱۷تهران بی‌صبا ثمرش چیست شهریارنیما نرفته گر سفر یوش می‌کنی