1. ۱دیدمت دورنمای در و بام ای شیرازسرم آمد به برِ سینه؛ سلام ای شیراز
2. ۲وامداریم و سر افکنده ز خجلت در پیشکه پس‌انداخته‌ایم این‌همه وام ای شیراز
3. ۳توسن بخت نه رام است خدا می‌داندورنه دانی که مرا چیست مرام ای شیراز
4. ۴نَکهت باغ گل و نُزهت نارنجستاناز نسیمم بنوازند مشام ای شیراز
5. ۵نرگسم سوی چمن خوانَد و سروم سوی باغمن مردد که دهم دل به کدام ای شیراز
6. ۶به قیام از بر هر گنبدِ سبزی، سرویچون عروسانِ خرامان به خیام ای شیراز
7. ۷توئی آن کشور افسانه که خشت و گِل تستبا من از عهد کهن پیک و پیام ای شیراز
8. ۸سرورانت مگر از سرو روانت زادند؟که در آفاق بلندند و بِنام ای شیراز
9. ۹قرن‌ها می‌رود و ذکر جمیل سعدیهمچنان مانده در اَفواهِ اَنام ای شیراز
10. ۱۰خواجه بفشرد سخن را و فکندش همه پوستتا به لب رانْد همه جان کلام ای شیراز
11. ۱۱زان می لعل که خمخانه به حافظ دادیجرعه‌ای نیز مرا ریز به جام ای شیراز
12. ۱۲زان خرابات که بر مسند آن خواجه مقیمگوشه‌ای نیز مرا بخش مقام ای شیراز
13. ۱۳پختگان سوخته خوانندم و انصافم کوآتشی را که تویی من هله خام ای شیراز
14. ۱۴تُرک‌جوشی زده‌ام نیم‌پز و نامطبوعتب عشقی که بتابیم تمام ای شیراز
15. ۱۵شهسوار سخنم لیک نه با آن شمشیرکه به روی تو برآید ز نیام ای شیراز
16. ۱۶شاید از گرد و غبار سفرم نشناسیشهریارم، به در خواجه غلام ای شیراز